PolishEnglishDeutsch
  • Sulecin
  • Sulecin
  • Sulecin
  • Sulecin
  • Sulecin
  • Sulecin
  • Sulecin
  • Sulecin
  • Sulecin
Start > Gmina Sulęcin >
  •  

    bip

  • urzad woj

  • lubuskie

  • starostwo powiatowe

  • logo EPEV

  • youtube

  • facebook



Historia miasta

Miasto Sulęcin położone jest w północno – zachodniej części województwa lubuskiego, w dolinie rzeki Postomii. Miasto to rozwinęło się ze starej osady słowiańskiej leżącej przy szlaku handlowym wiodącym z Poznania do Lubusza. Po rozbiciu dzielnicowym Polski w 1138 roku, wraz z całą Ziemią Lubuską, Sulęcin pozostawał we władaniu książąt Śląskich. Najstarszy zachowany dokument dotyczący Sulęcina pochodzi z 1241 roku, kiedy to możnowładca śląski Mroczko z Pogorzeli uzyskał zgodę na osadzenie w Sulęcinie niemieckich kolonistów. W trzy lata później (w 1244 roku) przekazał on miasto i 10 wsi templariuszom, kierując się motywami religijnymi, albo fiaskiem rozpoczętej wcześniej kolonizacji. W tym czasie Sulęcin zyskał na znaczeniu: zbudowano sulęciński zamek i sprowadzono sukienników, których rzemieślniczy kunszt przez setki lat rozsławiał miasto. Do tradycyjnych zajęć mieszkańców Sulęcina należało rolnictwo, rzemiosło, browarnictwo i sukiennictwo. W 1250 roku książę Bolesław Rogatka sprzedał Ziemię Lubuską wraz z Sulęcinem margrabiom brandenburskim. Po wygaśnięciu dynastii askańskiej przejęli ją bawarscy Witellsbachowie. Dzieje Sulęcina aż do 1945 roku związały się z brandenburską, pruską i niemiecką wspólnotą państwową. Kolejna ważna wiadomość pochodzi z 1269 roku, kiedy to wojska księcia wielkopolskiego Bolesława Pobożnego, w odwecie za najazd brandenburski, zniszczyły zamek w Sulęcinie. Po kasacie templariuszy i sporach z margrabiami brandenburskimi i Wittelsbachami w roku 1350 miasto i okolice ostatecznie przeszły na własność joannitów, w których władaniu pozostały aż do 1810 roku. Miasto uzyskało obwarowania około roku 1375. Wtedy to zamek zniknął z kart historii. W roku 1563 powstał w Sulęcinie dom zakonny joannitów, a w 1591 roku pierwsza szkoła. W tym samym stuleciu zbudowano również ratusz.

historia sepia

W 1574 roku magnaci i duchowieństwo wielkopolskie witało w Sulęcinie pierwszego elekcyjnego króla Rzeczpospolitej Henryka Walezego, a w 1657 roku przez Sulęcin przeciągały wojska hetmana Stefana Czarnieckiego maszerujące na pomoc Danii. Na przełomie listopada i grudnia 1689 roku przebywała w Sulęcinie córka króla Jana III Sobieskiego – Teresa Kunegunda. W roku 1733 miasto odwiedził władca Prus Fryderyk Wilhelm I. W latach 1714 – 1722 w mieście stacjonowała kompania wojsk pruskich.

Nie omijały Sulęcina również kataklizmy, np. zarazy nawiedzające miasto w każdym wieku, pożary, wojna trzydziestoletnia. Kolejne zniszczenia przyniosły miastu stacjonujące w nim wojska rosyjskie walczące z Fryderykiem II w czasie wojny siedmioletniej.

W latach 1806 – 1812 miasto pozostawało w rękach wojsk napoleońskich. Wtedy skończyła się ostatecznie władza komandorii łagowskiej zakonu joannitów (1810 r.). Od tego czasu Sulęcin stał się siedzibą powiatu torzymskiego i pozostał nią do 1852 roku. Od 1873 roku Sulęcin był siedzibą władz powiatu wschodniotorzymskiego.

W II połowie XIX wieku w Sulęcinie pojawiły się zakłady przemysłu drzewnego. W okolicy wydobywano torf i węgiel brunatny. W mieście powstały fabryki: brykietów, budowy wagonów O. Frankego, fabryka silników elektrycznych Karla Kaisera. Pod koniec XIX wieku miasto uzyskało połączenie kolejowe. Przed II wojną światową Sulęcin rozwijał się dzięki przemysłowi drzewnemu. Liczył wówczas 6.500 mieszkańców.

W 1851 roku powstał budynek nowego ratusza. Kilkadziesiąt lat później gmach powiatu i sądu. W 1858 r. joannici założyli w mieście szpital, którego stara część pochodząca z 1899 roku została przebudowana w 1931 roku. W Sulęcinie wybudowano także budynki przeznaczone dla administracji wojskowej. W okresie międzywojennym w mieście istniało wiele restauracji, kawiarni i piwiarni. Na Winnej Górze powstał ośrodek wypoczynku i sportu, którego fundatorem był Karl Kaiser.

Wybuch wojny na zawsze zmienił obraz Sulęcina. Po zakończeniu II wojny światowej Sulęcin znalazł się w granicach Polski, która swoim zasięgiem objęła między innymi były powiat wschodniotorzymski. Rozpoczął się wówczas nowy okres w historii miasta. 2 lutego 1945 roku Sulęcin został zajęty przez oddziały Armii Czerwonej. Nie doszło do żadnych walk, choć zniszczenia wojenne w Sulęcinie, który stał się obiektem licznych dewastacji, szacowano na 40%. Spłonęły wtedy: kościół, ratusz, budynek starostwa, stacja kolejowa oraz spora część budynków mieszkalnych. 24 czerwca 1945 roku została zarządzona akcja wysiedlania Niemców za Odrę. Ostatni mieszkańcy zostali wysiedleni w 1950 roku. Do Sulęcina zaczęli przybywać repatrianci zza Buga oraz przesiedleńcy, których największą liczbę stanowili mieszkańcy województwa poznańskiego. Pierwszym przejawem normalizacji życia społeczno-gospodarczego na terenie miasta było powstanie polskiej administracji. W latach 1945 – 1975, podobnie jak przed wojną, w Sulęcinie zlokalizowano siedzibę władz powiatowych w ramach województwa zielonogórskiego.

Z Sulęcina pochodzi kilka wybitnych postaci. Urodzili się tutaj: Reinhold Heidenstein – autor „Wojny Moskiewskiej”, poetka Marta Renata Fischer i Ernst Krause (zwany jako Carus Stern) – dziennikarz i naukowiec, popularyzator teorii ewolucji Karola Darwina.

powrót
Dariusz Ejchart burmistrz wita jasne
Serdecznie witam na stronie internetowej Gminy Sulęcin. Życzę przyjemnej lektury i zapraszam do odwiedzenia urokliwej Ziemi Sulęcińskiej.
Burmistrz Sulęcina
Dariusz Ejchart
budzet
samorzad